Όχι χάνος μάνα μου,ένας ροφός νααααα !!

Στέρεψα μανίτσα μου δεν ξέρω τι να γράψω...
Μπαίνοντας σήμερα στο νέο ποστ της Ζουζους η έκπληξη μου μεγάλη μα και η νοσταλγία των ξέγνοιαστων παιδικών μας χρόνων,συγκινήθηκα από το ποστ και το αναμεταδίδω,η αδελφή έχει έναν ξεχωριστό τρόπο να παρουσιάζει τις ιστορίες, καμιά σχέση με την τρελή εμένα (ποιανού πήρα);
Διάβασε την ιστορία της Ζουζους, μετά συμπληρώνω κάτι μικρο και εγώ με το δικό μου στιλ..


Ζουζου:Όπως έχω γράψει ο πατέρας δύτης επαγγελματίας στα νιάτα του ήταν και η αιτία ν'αγαπήσω και να λατρέψω μαζί του τη θάλασσα.

Διατηρούσε ένα καΐκι 12 μέτρων για τη δουλειά του, πάνω στο οποίο είχε ένα κομπρεσέρ όπου του'δινε την δυνατότητα να προσαρμόζει τα μπλόκια στα λιμάνια που δούλευε.

Όταν δεν είχε δουλειά τις περισσότερες φορές μας έπαιρνε με τη Φούλη (κολαούζους)να τον βοηθούμε στο ψάρεμα.
Εκεί γνώρισα τ'απέραντο γαλάζιο γεύτηκα τις αλμυρές και ιδιαίτερες γεύσεις της θάλασσας.
Είχαμε μάθει να λύνουμε τους κάβους, να κρατάμε το σκαρί στη ρώτα που μας έδειχνε με το τιμόνι.
Όταν έβρισκε το μέρος με το βυθόμετρο που θα'πεφτε μας έκανε νόημα φουντάραμε την άγκυρα δέναμε και ερχόταν εκείνος να ελέγξει αν είχε πιάσει το σίδερο πριν βουτήξει.
Έπεφτε για ψάρεμα και η δική μας δουλειά ήταν να προσέχουμε τα λάστιχα που του μετέφεραν τον αέρα να μην κάνουν βερίνες(στρίψουν) και του κόψουν την παροχή.
11-12χρονα κορίτσια είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο σημαντική ήταν η θέση μας αυτή, για την ασφάλεια του πατέρα.
Ξέραμε τα παραγγέλματα στα μαρκούτσια, ένα τράβηγμα στο λάστιχο ήταν να μολάρουμε για να κατέβει πιο κάτω, με 2 θα'πρεπε να μαζέψουμε γιατί ήταν λάσκα και τον εμπόδιζαν.
Θα'πρεπε να τα νετάρουμε συνέχεια και να κρατάμε τα μπόσικα σε μια σωστή απόσταση ώστε να μπορεί να κινείται άνετα.
Οση ώρα ήταν κάτω απ'το νερό δεν χωρούσαν παιχνίδια και χαζέματα, τα μάτια μας 14και των δύο στα λάστιχα στο σίδερο να μην ξεσύρει και φύγουμε απ'τα σημάδια μας.
Θα'πρεπε να'χαμε και το βαρόμετρο το νού μας να βάλουμε το καΐκι μπροστά σε περίπτωση που η πίεση έπεφταν κάτω από το όριο.

Ο πατέρας στο καΐκι ζυγίζει ένα ροφό του γάλακτος.!

Πολλές φορές όταν αργούσε ν'ανέβει ήμουν έντρομη πάνω απ'τις μπουρμπουλήθρες μη τυχόν από λάθος χειρισμό δικό μου συμβεί το μυραίο, ο φόβος και η ευθύνη μας δεν άφηνε περιθώρια για λάθη.
Όταν βλέπαμε τη μαύρη σιλουέτα του πατέρα να ξεχωρίζει στα νερά μια ανακούφιση νιώθαμε και οι 2.Προσπαθούσαμε να διακρίνουμε τα ψάρια που έφερνε μαζί του.
Με τους θησαυρούς της, τα δώρα μας ήταν τα όστρακα που έβγαζε και τρέχαμε να τα γευτούμε φρέσκα με λεμόνια που πάντα είχαμε μαζί μας. Και όταν πατούσε το κατάστρωμα ρίχναμε καμιά βουτιά και'μεις να δροσιστούμε και να χαρούμε τα νερά της ξένοιαστες.

Παλιότερα μ'ενα ροφό και θέα τη πλατεία!

Μια απ'τις πολλές φορές που τον συνοδεύαμε έβγαλε ένα ροφό 28κιλά, το ίδιο βάρος πρέπει να'χε με μας!
Τον κοιτούσαμε από μακριά αλλά μια δυσοσμία μας απομάκρυνε ακόμα περισσότερο.
Οταν το'παμε του πατέρα μας αποδοκίμασε και μας είπε να ψάξουμε μην είχαμε αφήσει κανένα ψάρι απ'την προηγούμενη φορά και είχε βρομίσει.
Ξεσηκώσαμε το μισό σκαρί αλλά η δυσωδία επέμενε!
Τότε μας είπε ο πατέρας ότι το ψάρι δεν τον κούρασε καθόλου ήταν κάτω σχεδόν σαν ακούνητο δεν έκανε και ιδιαίτερες προσπάθειες για να κρυφτεί όταν τον είδε αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε την άσχημη μυρωδιά που έβγαζε.
Τέλος, άνοιξε το στόμα του και πράγματι η μπόχα έβγαινε απο'κει.Έβαλε το χέρι του μέχρι μέσα στο στόμα και έβγαλε ένα μεγάλο χταπόδι σε αποσύνθεση.
Το ψάρι είχε φάει το μεγάλο χταπόδι και καθώς δεν το'χε καταπιεί είχε δυσφορία που τον εμπόδιζε να κινηθεί !
Του άνοιξε με προσοχή την κοιλιά τον έδεσε στα ρέλια του σκάφους δίπλα στην καρίνα και σ'ολο το ταξίδι τον σέρναμε να μπαίνει και να τον ξεπλένει το κύμα. Στην μπούκα του λιμανιού τον ανέβασε στην κουβέρτα τον είχε κάνει η θάλασσα της ώρας ώστε να τον πουλήσει χωρίς πρόβλημα.
Αξέχαστες θαλασσινές εμπειρίες.

Η δική μου έντονη ανάμνηση:
Σαν φουλη "καλόπαιδο" ένα πρωί έκανα κοπάνα από το σχολείο, βαριόμουν να πάω κοιμόμουν που λες του ξενιάστου όταν ήρθε ο πατέρας..
-Σήκω αφού δεν πήγες σχολείο έχουμε δουλεία σε θέλω για μούτσο,εχω ραντεβού με ένα ροφό...
Δεν με έπαιρνε να αντιδράσω έτσι καβαλήσαμε τη βέσπα και γραμμή για το καΐκι,(που είχε και το όνομά μου, αυτό δεν το είπε η ζουζου μάλλον ζήλευε γιαυτό)..
Βρεθήκαμε στον Καλόγερα (ένας από τους πρώτους κάβους που συναντάς του νησιού ερχόμενος από Πειραιά),η θάλασσα ένα 6αράκι το είχε και όλο ανέβαζε..
-Εδώ είμαστε..
Έτοιμος με τα απαραίτητα αξεσουάρ βουτάει, αμόλαγα εγώ τα λάστιχα μεχρι που τον έχασα από τα μάτια μου,η θάλασσα όλο και φόρτωνε, εγώ όσο αργούσε να τα εχω παιξει μην έπαθε τίποτα, και όλο να κοιτάζω τα λάστιχα,μην έχουν βερίνες...
Αφού η καρδιά μου είχε πάει στην κούλουρη και το σκατό στην κάλτσα νατος και μου κάνει νόημα να μαζεύω τα λάστιχα,ουφφφφφφφφφφφφ
Ανέβηκε επάνω μαζί με ένα μανάρι γύρω στα 25 κιλά,είχε πάει από βραδύς τον χτύπησε και αυτός χώθηκε στην τρύπα του, δεν μπορούσε να τον βγάλει, έτσι την άλλη μέρα μαζί με τον μούτσο του τον κατάφερε... Αχ... αν δεν ήμουν και εγώ!!!

Ακούμε:Φίλιππος Πλιάτσικας - ΘΑΛΑΣΣΑ

Εμετικές πουτάνες,νταβατζήδες,ζιγκολό...

Έρχονται οι απόκριες,νταβατζήδες,ζιγκολό,πουτάνες,εσείς κάντε τι διαφορά και βγάλτε τις μάσκες,σας πήραμε χαμπάρι,δεν έχει νόημα να τις φοράτε ακόμα..
Η αγορές έχουν στραγγίξει,τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο,οι άστεγοι άσο πάνε και πολλένουν...
Οι πουτάνες εκεί στο άντρο της βουλής, τρώγονται αναμεταξύ τους για το ποιος θα πει την καλύτερη μαλακία,ενώ παράλληλα προβάρουν τα νέα στρινκ και τα άλλα απαραίτητα αξεσουάρ τους να είναι ανταγωνιστικές, βλέπεις είναι και πολλές...
Ρε δεν θέλουμε άλλες πουτάνες πήξαμε, ποια η διαφορά αν κινήστε στη Συγγρού η στο Σύνταγμα; έχετε την απαξίωση και την απέχθεια του κόσμου ...
Βάζουν φυλακή τον Λάκη όταν έξω είναι ο Ακης,αλήθεια με τον Βοσκόπουλο τι έγινε;



Επέτειος των Ιμίων προχθές,τι ντροπή θυμάμαι τότε,3 παλικάρια έπεσαν στο βωμό της μαλακιάς του ελιά, και του χοντροκουράδα..ναι "ευχαριστούμε το Αμέρικα"!!

Απαγορευτικό απόπλου αφού λύσσαξε ο καιρός και τα πλοία δεμένα στα λιμάνια,έξω από το νησί οι τουρκικές φρεγάτες είχαν το ελεύθερο, έκοβαν βόλτες ανάμεσα σε Τήνο,Μύκονο και Σύρο...
Τι να σου λέω,χρόνια είχα να νιώσω τόσο μεγάλη ασφάλεια, ξέρεις τι είναι να μας την πέσουν οι Σομαλοί πειρατές,αστείο το θεωρείς!...
Το ότι η μισή Ελλάδα έχει αποχαυνωθεί να βλεπει Τούρκια δεν μας έκανε δα και κολλιτάρια, δεν σας δίνει το δικαίωμα να μπείτε στο κρεβάτι μας, ούτε και στο βρακί μας....είναι άλλοι τώρα ήρθατε δεύτεροι, πάρτε σειρά....περάστε κόσμε!!



Μπουχτίσαμε στις μαλακίες των πολιτίσκων,αβανταδόρων,κάφρων ,βγαίνουν και λένε ότι τα έλεγαν κιόλας οι Πρετεντέριδες και το παρεάκι την άλλης ,ενώ ο εμετός έρχεται μέχρι το λάρυγγα να σε πνίξει...
Τι να πεις στον 18αμηνο ανεργο πατέρα δυο παιδιών, οικοδόμο με γυναίκα απολυμένη από γνωστό σουπερ μάρκετ, "σήμερα δεν θα υπάρχει ούτε το πιάτο στο τραπέζι" "είμαι σε απόγνωση δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω" τα λόγια αυτού του ανθρώπου....
Αναγκάζουν τον κόσμο να γίνει κάποιος που δεν είναι,η πείνα και η ανέχεια φέρνει πολλά



Η Ελλάδα πεθαίνει!!! Πεθαίνουμε ως λαός! Κάναμε τον κύκλο μας χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες κι'αγάλματα....Και πεθαίνουμε!!!
Ως φαίνεται τίποτα δεν μεταλαμπαδεύτηκε!
Πνίξαμε τα παιδιά μας σαν τα λιοντάρια που τρων' τα παιδιά τους όταν γεννιούνται για να μη διεκδικήσουν ποτέ την βασιλεία τους!

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, αν αποφασίσατε να την πεθάνετε αφήστε την να πεθάνει γρήγορα! Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο!

Απόσπασμα από την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου "το βλέμμα του Οδυσσέα"

θεωρώ ιεροσυλία το μπλέξιμο, το απόσπασμα την ταινίας με το τραγούδι που θα βάλω,δεν υπάρχει ποιοτικό τραγούδι να εκφράσω αυτό που νιώθω, συγχωρέστε με..
Αφιερωμένο εξαιρετικά στα σκουπίδια που μας κυβερνούν και όχι μόνο, δεν θέλουμε άλλους νταβατζήδες,ζιγκολό πουτάνες κάντε κάτι να τους πάμε εκεί που τους αξίζει...
Θέλουμε τα όνειρά μας πίσω,οχι αυτούς πίσω μας, πουτάνες δεν θα γίνουμε, και αν γίνουμε προσωπικά προτιμώ να γίνω για αυτόν που θέλω με μια διαφορά ότι θα κρατήσω την ψυχή μου αγνή κάτι που αυτοί δεν έχουν..
Τσουβαλιάστε τες όλες για το ηθών,γεμίσανε τη βουλή αρρώστιες....αλλά ποιος;;

Ακούμε: Οικονομόπουλο - πουτάνα στην ψυχή

Ο πύργος της χαράς μας !! ΤΌ....ασανσέρ

Είναι σχεδόν δυο μήνες που στη ζωή μου μπήκε αυτό το υπέροχο ντουέτο,δυο άνθρωποι ζεστοί που μέσω ραδιοφώνου χαρίζουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα χαμόγελα, χαρά, και διασκέδαση..
Οι πληροφορίες μου έλεγαν ότι ζουν σε ένα πύργο χωρίς υπηκόους, υπηρέτες, χλιδή, και άλλα τέτοια συναφή κάπου στο κέντρο,οι δε πόρτες του ανοιχτές για εκλεκτούς κοινούς θνητούς απ ότι μάθαινα..

Υπάρχει ένα δωμάτιο εκεί στον πύργο σαν στα παραμύθια, το κλειδί πάντα στην πόρτα για όποιον θέλει να το διαβεί..
Μέσα σε αυτό το δωμάτιο αιωρούνται γλυκές νοσταλγικές νότες,ευγένεια,χιούμορ χαρά,απέραντη φιλοξενία,μαγεία,δεν τα βλέπεις, απλά τα αισθάνεσαι και δεν είναι καν απαραίτητο να είσαι εκεί...
Είχα την περιέργεια να δω από κοντά αυτό το υπέροχο δωμάτιο,έτσι μου πρότειναν αν ήθελα να παραβρεθώ στην εκπομπή του κοινού φίλου μας BEAR,χωρίς να χάσω ευκαιρία δέχθηκα...
Το λατρεμένο μου αρκουδι ήρθε με πήρε με την αμαξάρα του, και ρίχνοντας τρελό γέλιο με την κοπέλα στο GPS, αφού της ψάλαμε όσα δεν έχει ξανακούσει φτάσαμε στον προορισμό μας..
Μπαίνοντας στον πύργο ,αυτό που μου έκανε πρώτη εντύπωση ήταν το ασανσέρ, ένα υπέροχο αρχιτεκτονικό δημιούργημα,ευάερο,ευήλιο,ευσέξιο,(ε ναι) τρισδιάστατο αχανές...
Να σκεφτείς ότι ο περιβόητος Τσίλερ θα έσκαγε από το κακό του που δεν ήταν ο δημιουργός αυτού του καταπληκτικού έργου.
Πες μου ότι δεν ξέρεις τον Τσίλερ; ναι, είναι αυτός που έχει φτιάξει το δημαρχείο Σύρου, το οποίο είναι μικρογραφία της βουλής των 300 χαραμοφάηδων,αυτός λοιπόν θα έσκαγε για αυτό το καταπληκτικό έργο..
Απορώ πως οι καθηγητές πανεπιστήμιου δεν στέλνουν τους φοιτητές της αρχιτεκτονικής να δουν από κοντά και να αντιγράψουν αυτό το έργο, (μη βάζω ιδέες τώρα, δεν θα έχουν ησυχία οι ένοικοι του πύργου)..

Αφού ξεπέρασα το σοκ της έκπληξης,σφαίρα μας ανέβασε το δημιούργημα στο ρετιρέ του πύργου..
Η πόρτα άνοιξε, και εκεί τα λόγια περιττεύουν, Παύλος με την αισθησιακή φωνή,Μπλου με την εξαιρετική ευγένεια,Ζουζουνα γλυκύτατη,έγιναν οι συστάσεις,κάτι τυπικό γιατί προϋπήρχε η αίσθηση γνωριμίας χρόνων.
Μέσα σε καφεδάκια ,κουβεντούλα ρακόμελα,διάφορα άλλα ποτά και κεράσματα η παρέα μεγάλωσε,Αντιγόνη μας η θεά, Μαλεράκος,Κατ η αδελφή του Παύλου,ο σύζυγος της,η φίλη της Κατ και η ψυχολόγος, μια υπέροχη παρέα έδεσε σαν το καλύτερο γλυκό..

Η φιλοξενία των παιδιών στον πύργο καταπληκτική, πέρασα ένα ευχάριστα όμορφο βράδυ..
Γνώρισα νέους ευγενικούς ανθρώπους όπως τη Ζουζούνα την Κατερίνα ,τον Αναστάση,τη Νάσια την Έφη...
Χάρηκα που ξανά είδα την Αντιγόνη μας τον BEAR και το μαλεράκο,για τους οικοδεσπότες τι να πω; όσοι τους γνωρίζετε ξέρετε ότι τα λόγια είναι περιττά, Παύλο μου BLUEPRINTS είστε......... ατελείωτα θεϊκά lol!!



Ίσως είμαι ευκολόπιστη και ενθουσιώδης,εχω φάει αρκετές κατραπακιές από γνωριμίες φίλων στο περιβάλλον που ζω,το να είσαι αυθόρμητος, ειλικρινής και ο εαυτός σου δεν είναι πάντα το καλύτερο....
Δεν αλλάζω, δεν μετανιώνω για τίποτα, μαζεύω τα κομμάτια μου και συνεχίζω όπως εχω μάθει,τέτοιους ανθρώπους θέλω να εχω στη ζωή μου έστω και διαδικτυακά,η εποχη μας δύσκολη, με την μαύρη καθημερινότητα να μας ρίχνει σε μελαγχολίες,μια φλόγα επικοινωνιακής χαράς, με όμορφα μουσικά ακούσματα είναι βάλσαμο να γεμίζει τα μουντά βράδια μας...
Ευχαριστώ όλο το γλυκό μου παρεάκι που κάθε βράδυ με συντροφεύει, και δεν είναι μικρο,θέλω και εύχομαι να γνωρίσω και εσάς...




Ακούμε: Kamelot - The Haunting

Πρωτάθλημα σικέ...Άντε γεια!!

Το πρωτάθλημα σήμερα τελειώνει...
Ανάμεσα στις ομάδες που διακρίθηκαν,ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ,ΑΝΘΡΩΠΙΑ,ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ, ΧΑΡΑ,ΕΛΠΙΔΑ ΦΙΛΟΤΙΜΟ,ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ,ΟΝΕΙΡΑ,στον τελικό έφτασαν οι ομάδες ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ - ΑΝΘΡΩΠΙΑ... Μεγάλη η παράγκα,πολλά τα λεφτά..
Αυτό τον αγώνα δεν θα τον παρακολουθήσω εχω τις υπόνοιες ότι είναι στημένος..
Στο στάδιο ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται,τα Ματ έχουν πάρει θέση, προβλέπετε να είναι ένα δυνατό ντέρμπι..
Οι προπονητές δίνουν τις τελευταίες οδηγίες 4-4-2 "δυνατά δεν αφήνουμε τον παίχτη να γυρίσει, με μια η μπάλα"!!
Οι αρχηγοί των ομάδων στην σέντρα,και το ματς αρχίζει...κάπου εδώ κλείνω τον δέκτη δεν θέλω να ακούσω την αναμετάδοση,κάτι μου λέει ότι θα συγχυστώ, θα βρίσω..



Η ώρα περνάει αγνοώντας το αποτέλεσμα, έκτακτα δελτία αναφέρουν ότι στο συγκεκριμένο ντέρμπι γίνονται επεισόδια,πλακώνονται φίλαθλοι των δυο ομάδων,τα Ματ σε θεση μάχης,τα λάινσμαν με το διαιτητή,σαστισμένοι θέλουν να διακόψουν τον αγώνα,ο κόσμος να φωνάζει"πουλημένοι πουλημένοι"....
Στον αγωνιστικό χώρο τα μπουκάλια του νερού και τα διάφορα αντικείμενα πέφτουν βροχή, λίγο πριν το τέλος σκάει μύτη το δεύτερο πέναλτι υπέρ της ομάδας ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ,με κομμένη την ανάσα παρακολουθούν τον εκτελεστή της φάσης...
Και ωωωωωωω γκοοοοοοοοοολ φωνάζουν οι οπαδοί της ομάδος,τα συνθήματα με μια φωνή,"πω πω πω πω πω πω τι τ@@@@@@@ ήταν αυτό"!! και "έτσι γ@@@@@ αυτοί που σας τα παίρνουν"!!(μη δαγκώνεσαι μάνα μου, σε γήπεδο ηρθες τι περίμενες να ακούσεις τους χαιρετισμούς; αργούν ακόμα)
Το σκορ έληξε με 3-1 υπέρ της ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗΣ εκ τον οποίων τα δυο "ήταν" πέναλτι!! τυχαίο;; δεν νομιζω....
Τα γκολ από τον ΠΑΡΤΑΚΙΑ στο 21
Τον ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟ στο 47
Τον ΕΓΩΙΣΤΗ στο 87
Από την ομάδα της ΑΝΘΡΩΠΙΆΣ ο ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΟΣ με παρατσούκλι "μαλάκας"στο 33..
Διαιτητής ο ΔΩΣΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ με λάινσμαν τους, ΒΡΙΣΕ,και ΧΩΣΕ...
Ρούφα το αβγό σου τώρα φίλαθλε της αντίθετης ομάδας,πέρνα όπως περνάς γιατί αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα.....και η ζωή συνεχίζετε..

ΥΓ Αναμένουμε με χαρά το νέο μέλος στην οικογένεια, θα είναι τσεκαρισμένο "παίχτρια", και φίλαθλος της ΑΝΘΡΩΠΙΆΣ κατά πρώτης, και ΑΕΚ κατά δεύτερο..ναι της εχω πάρει διαρκείας από τώρα και για στις δυο ομάδες...
Τις ομάδες μου δεν τις αλλάζω για καμιά κουφάλα

Ακούμε:Pour Some Sugar On Me Def Leppard

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει....

Σήμερα γιορτάζει,ο φύλακας άγγελος μου..
Τώρα πια η θύμησή του δεν με πονάει,ο χρόνος έβαλε το χέρι του, και απλά την γλύκανε,την γιάτρεψε..
Είμαι (περήφανη) που έχω κάποιον δίπλα στον "μεγάλο" να μας εκπροσωπεί ,να μας προσέχει, να μας δίνει δύναμη,είμαι σίγουρη ότι κάνει τα καλύτερα για μας.
Βλέποντάς μας, θα γελάει ,θα κοροϊδεύει,έτσι ήταν πάντα, και έτσι θα μείνει μέσα μου,το χαμογελαστό παιδί με τα χέρια ανοιχτά σε αγκαλιά...
Ο άγγελός μου ο προστάτης μας...

Μίλα σιγά, ο άγγελός μου κοιμάται, έχει τόσα να κάνει, και τον έχω τόση ανάγκη ειδικά σήμερα, τώρα...
Έχει απλώσει τα τεράστια λευκά φτερά του πάνω μας,μας προστατεύει,δεν θα μας αφήσει, δεν θα με αφήσει,δεν μπορεί,του έχω εμπιστοσύνη...
Πάνε χρόνια που έφυγες ...
Σ'αγαπω άγγελε μου, μου λείπεις...


θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα συναντηθούμε στην επόμενη ζωή


Μερικοί άνθρωποι χωρίς καν να σε ξερουν σου δείχνουν την ανθρωπιά, αγάπη τους με ένα απλό καλό λόγο,ένα βλέμμα,ένα χαμόγελο..ξέρω, είμαι παραπονιάρα και κάτι τέτοια ασήμαντα με ανεβάζουν, αλλά παράλληλα με ρίχνουν..
Άλλοι πάλι έχουν το χάρισμα να σε κάνουν κουρέλι με μια μόνο λέξη,θέλει να έχεις μεγάλο ταλέντο για να το καταφέρεις αυτό,δεν το έχω και δεν θα ήθελα να το έχω, θέλω να μείνω αυτή που είμαι ,όπως είμαι,αλλά ρε πούστη μου πονάει..

Οι χειμωνιάτικες βραδιές είναι υπέροχες,υπάρχει εκεί έξω ένα πολύ καλό παρεάκι 10-15 ατόμων,χθες κάναμε το καλύτερο πάρτυ σε ανθρώπους που δεν είναι κοντά μας,και αυτό χάρη σε δυο υπέροχα πλάσματα που μας ενώνουν διαδικτυακά...
Σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου, να έχετε δύναμη και αγάπη να δίνετε αυτό που όλοι έχουμε ανάγκη....Να μοιράζετε χαμόγελα..

Αυτό το ποστ είναι αναδημοσιευμένο με μερικές πρόσθετες παραγράφους,δεν έχει αλλάξει κάτι από πέρυσι τέτοιο καιρό,δεν ήρθε κοντά μας ο άγγελος,και η ψυχολογία παραμένει στα ίδια με μερικά σκαμπανεβάσματα επίπεδα...
Ίσως ο ερχομός του νέου μέλους σε λίγους μήνες να με κάνει να βλέπω διαφορετικά τους ανθρώπους, και τα πάντα γύρω μου ....

Το τραγούδι ερωτικό για πολλούς, αλλά εμένα αυτός ειδικά ο στίχος μου τον θυμίζει,αυτά τα μάτια τα φίλησα για στερνό αντίο..
Εξαιρετικά αφιερωμένο στον άγγελό μου, το όνομα του Θανάσης...

""Δεν πειράζει, δεν πειράζει αν δε θες να μου μιλάς
αν κρυφά μόνο κοιτάζεις κι όλο μούτρα μου κρατάς.
Μη σε νοιάζει, μη σε νοιάζει δε θα σπάσει το σχοινί
σαν παιχνίδι να μας μοιάζει δίχως τέλος και αρχή..
Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει στην αγκαλιά σου
η καρδιά μου έχει σβήσει""

Ακούμε:"Δεν πειράζει - Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει": ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ

Κλείνοντας τα μάτια...

Ποτέ δεν μου άρεσε ο χειμώνας ότι και να μου λέτε,μελαγχολικός καιρός,μελαγχολική και η δική μου διάθεση,κάτι τέτοιες ώρες παίρνω τη μότο μου και όπου με βγάλει.
Βουνά, θάλασσες, έτσι κατέληξα σε μια παραλία του νησιού,έρημη τώρα, με τις ομπρέλες να στέκονται εκεί παραπονεμένες μόνες,τίποτα δεν θυμίζει την ζωντάνια των περασμένων μηνών...

Καθισμένη σε ένα βράχο κλείνω τα μάτια και στο μυαλό μου έρχοντε όμορφες καλοκαιρινές εικόνες..Παρατηρώ τη φουρτουνιασμένη θάλασσα,θα θελα να ήμουν ένα άψυχο κομμάτι έρμαιο στην δύναμη της, ταλαντεύοντας με αριστερά δεξιά να με πάει κάπου μακριά....εκεί στο φάρο μου.

Κάπου πάρα πέρα ένα αδέσποτο σκυλί με βλέπει και καταλαβαίνοντας την αγάπη μου τρέχει κοντά μου.
Πάντα στην μηχανή κάτω από τη σέλα υπάρχουν κονσέρβες για τέτοιες περιπτώσεις, γάτας βέβαια αλλά δεν νομίζω να ενόχλησε τον μικρό μας φίλο...
Ρούφηξε σε δευτερόλεπτα την τροφή και μετά ήρθε όλο χαρά να μου πει το ευχαριστώ του, γλείφοντας μου το χέρι...
Γιαυτό αγαπώ τα ζώα περισσότερο μπορώ να πω από εμάς τα δίποδα,με μια ματιά τους σου δείχνουν την ευγνωμοσύνη ,και να είσαι σίγουρος και ας μην το ξαναταίσεις ποτέ δεν θα ξεχάσει την μυρωδιά σου.
Αντίθετα με μας,από τα δαγκώματα που εχω δεχθεί όλα αυτά τα χρόνια από ευεργετηθέντα δίποδα δεν θα είχα το ένα χέρι,όμως αυτά τα δαγκώματα δεν φαίνονται ...
Η ώρα πέρασε και με βαριά καρδιά σκεπτόμενη το νέο φίλο πήρα το δρόμο του γυρισμού...













κλείνω τα μάτια και ακούω: Aerosmith - I Don't Wanna Miss A Thing

Μοιραίο λάθος......

Ξημέρωμα Τρίτης στην πρωτεύουσα, τον ύπνο μου διακόπτει το ουρλιαχτό ενός ασθενοφόρου που τρέχει στην Γ. Λαμπράκη...τι να έγινε άραγε;;
Τέτοιοι ήχοι σπάνια αναστατώνουν την ηρεμία του νησιού μας.
Το μυαλό κάνει ανασκαφές σε θύμησες παλιές αλλά όχι ξεχασμένες..
Ήταν 22 ετών, μόλις είχε απολυθεί, Μαυροσκούφης στην Αυλώνα,προστάτης πολύτεκνης
οικογένειας..
Μια δουλειά που μόλις είχε πιάσει,μια μηχανή που μόλις είχε αγοράσει, και όνειρα πολλά με το κορίτσι, να ανοίξουν το δικό τους σπιτικό...
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου βραδάκι, μια βόλτα με την καινούργια μηχανή ήταν ότι ήθελε, όχι ότι έπρεπε..
Ένα καταραμένο τηλ διακόπτει τον ύπνο για να μου ανακοινωθεί στο νησί από το κορίτσι του, "είχαμε πάρει μηχανή",και........."πέσαμε"..."ο αδελφός σου πέθανε"....
Κάπου στην Πειραιώς- Σαλαμίνιος, έκανε το μοιραίο λάθος να εμπιστευτεί τη ζωή του στα χέρια της άπειρης Κουκλάρας όπως την έλεγε καμαρώνοντας από αγάπη,το γκάζι και το φρένο συνωμότησαν με την απειρία της μικρής και του λεωφορείου που πέρναγε αντίθετα εκείνη την ώρα .....


Ένα βράδυ που νόμιζες ότι κράτησε χρόνια,θλίψη,πόνος,σαστιμάρα,οι δείκτες του ρολογιού να παίζουν το δικό τους παιχνίδι
Την επόμενη, ο Πατέρας ταξιδεύοντας από το νησί μην ξέροντας τι θα συναντήσει στην πρωτεύουσα, του ανακοινώθηκε από το αστυνομικό τμήμα, "κυριε Μ..... ο γιος σου ήταν επιβάτης"
Η ζωή άλλαξε για όλους,εκείνο το μοιραίο βράδυ,και πήρε πολλή μαζί εκτός από τα νιάτα των 22 χρόνων..
Η κληρονομιά εξ αδιαίρετου στα 6 η άθικτη μηχανή,και ένα εισιτήριο στον μικρότερο κατά ένα χρόνο αδελφό, να υπηρετήσει και αυτός προστάτης πολύτεκνης οικογένειας...



Στο Σήμερα...τι να έγινε άραγε; ποια μάννα κλαίει....
Εύχομαι να ήταν οι σειρήνες ενός ασθενοφόρου που έτρεχαν ουρλιάζοντας να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο..
Η ζωή συνεχίζετε με όλες τις αντιξοότητες,γινόμαστε ποιο δυνατοί να αντιμετωπίσουμε τα πάντα, αγάπη,πόνος,χαρά, λύπη,απογοητεύσεις,έρωτες δάκρυα, είναι η ζωή μας και προχωράμε μπροστά...
Το σίγουρο είναι "ότι δώσεις θα πάρεις"....
Συγχωρέστε μου το ψυχοπλάκωμα μα είχα ανάγκη να το πω... αυτό..... και άλλα πολλά..


Κλείνεις τα μάτια
να περάσει λίγο ο χρόνος
του φεγγαριού το χρώμα
πως θα δεις;

Πάρε ανάσα βαθιά
και μη γυρνάς τη πλάτη
κανε μια ευχή
για να γλυκάνει το όνειρο

Ξέρεις η αλήθεια μιλά,
και στο σκοτάδι
φως θα δεις

Στον παράδεισο είναι πάντα μέρα,
και τα δάκρυα πίσω δεν γυρνούν

Μην ακολουθείς κάτι
που δεν μπορείς να αγγίξεις
Γιατί η αγάπη δεν χωρά
σε μια λέξη...

Δ Μαλούσης

Ακούμε:Led Zeppelin - Stairway to Heaven